ნუ დაყრით ფარ-ხმალს და გამხნევდით!

მე დავიბადე აუტიზმით და არ შემეძლო მეტყველება 8 წლამდე. ეს ძალიან შემაშფოთებელი იყო, რაგდგანაც მრავალი რამ იყო, რისი თქმაც მინდოდა, მაგრამ ვერაფრით ვაკავშირებდი ჩემს ტვინს ჩემს ტუჩებთან. ჩემი პირველი და მეორე კლასის მასწავლებლები ფიქრობდნენ, რომ მე შეიძლება საერთოდ არ მქონოდა სმენა, რადგანაც მე მხოლოდ ვდუდღუნებდი და უცნაურ ხმებს გამოვცემდი. 

როდესაც მე 7 წლის გავხდი, მამაჩემმა სახლში მოიტანა ხმის ჩამწერი დიქტოფონი. მან ის ჩართო და მთხოვა გამომეცა ნებისმიერი ხმა, რაც მომესურვებოდა. მე უცებ მომივიდა ბრწყინვალე იდეა, რომ ჩამერთო ტელევიზორი. ამ დროს გადიოდა ინციდენტის თვითმხილველის ინტერვიუ და მეც ნელ-ნელა დავიწყე დიქტორების იმიტაცია, თუმცაღა მონოტონური ხმით. ერთხელაც მე მივედი დედასთან და ვუთხარი - გამარჯობა დედა, დღეს რა გვაქვს ვახშმად? ის ლამის იატაკზე დაეცა, როდესაც გაიგონა რომ ვლაპარაკობდი. 

და იმ დროისათვის როდესაც მე მესამე კლასში გადავედი, მასწავლებელი სულ წუწუნებდა, რომ არ შეეძლო ჩემი გაჩუმება! მე იმდენი მქონდა სათქმელი, რომ ერთი უკიდურესობიდან მეორეში გადავვარდი. ბოლოს მე დავამთავრე სკოლა, ვისწავლე კოლეჯში და ვიშოვე სამსახური ადგილობრივ რადიო სადგურზე, როგორც დისკ ჟოკეიმ. მე ახლაც სულ ვლაპარაკობ და ვერ მაჩუმებენ :)

მაიქლ ქედენო 

ნიუ იორკი 

წყარო: http://theautismsite.greatergood.com/clickToGive/aut/story/hold-your-head-up-and-be-proud467?origin=AUT_FACE_AWARE_STORY_HEADUP_050614_CTG&utm_source=social&utm_medium=autaware&utm_campaign=hold-your-head-up-and-be-proud467&utm_term=20140506